Zasada stowarzyszenia opiera się na charakterze Boga, który „istnieje jako potrójna osoba – Ojciec, Syn i Duch Święty”. Takie stowarzyszanie się, wyrażające się we wspólnocie przymierza, jest istotą natury, życia i misji Kościoła. Chrześcijańskie wspólnoty, które izolują się od siebie, nie powinny oczekiwać zdrowego trwania w Chrystusie.

Jedność – powiedział on – jest zarówno darem jak i zadaniem. Jest to dar, z którego korzystają wszyscy, którzy zostali włączeni do Kościoła i zadanie, którym należy żyć, by uczynić to wymaganie widzialnym. Chrześcijanie są powołani, aby życ jako jeden lud, zjednoczony w Chrystusie, obdarzony mocą Ducha Świętego i służący jednemu Bogu i Ojcu wszystkich. Wierzący powinni żyć w społeczności z innymi wierzącymi, a obowiązkiem każdego zboru jest współpraca z innymi zborami. Autonomia i izolacja nie są tym samym. Autonomia i separowanie się od głównego nurtu życia w Chrystusie nie są identyczne.

Autonomia zboru odnosi się do szerszego wymiaru jego odpowiedzialności za swoje życie w odniesieniu do Boga. Autonomia zboru nie jest czym innym jak tylko jego kompetencją działania pod kierownictwem Chrystusa i przewodnictwem Ducha Świętego w odkrywaniu zamiarów  Chrystusa (bwanet.org).