Czym jest pacyfizm?

Zgodnie ze słownikową definicją pacyfizm jest zjawiskiem dwojakiego rodzaju. Z jednej strony jest zespołem poglądów głoszącym konieczność usunięcia bądź ograniczenia wojen i zapewnienia ludzkości pokoju. Z drugiej zaś ruchem społeczno-politycznym potępiającym wszelkie wojny (a nawet przygotowania do nich) bez względu na ich przyczyny[1]. Dla prawdziwego pacyfisty nie ma więc rozróżnienia pomiędzy agresorem a ofiarą. Wszak obie strony biorą udział w walce, w której giną dzieci, starcy, kobiety. Oczywiście pacyfiści z reguły występują przeciw wojnom ofensywnym (z ostatnich czasów: Wietnam, Afganistan, Irak), wiedząc, że nikt przy zdrowych zmysłach nie poparłby demonstracji przeciw wymarszowi żołnierzy na front, kiedy ich własny kraj został napadnięty. A jednak istotą ortodoksyjnego pacyfizmu jest sprzeciw wobec każdej wojny!
Nie chcę zajmować się jednak dogłębnie analizowaniem tego zjawiska jako ruchu społecznego (jako że jest to temat zbyt obszerny jak na ramy tego artykułu), a jedynie przyjrzeć się mu na tyle, by wskazać na pewne niebezpieczeństwa, które są skutkiem podzielania poglądów pacyfistycznych w odniesieniu do realiów życia duchowego.